14/04/2012 De dag waarop alles veranderde (deel 2)

14/04/2012 De dag waarop alles veranderde (deel 2)

We reden de oprit van de dokter af

Tussen de pijn in bleven zijn woorden nagalmen in mijn hoofd.

Ik was me bewust dat ik nog nooit zoveel pijn had gehad, maar dat het zo ernstig kon zijn was onrealistisch.

Mijn broer en vriend waren ook lijkbleek aangeslagen.

Overbezorgd, stil en afwachtend bleven ze naar me kijken om te zien of ik wel bij bewustzijn zou blijven gedurende de rit.

Langzaam begon alles tot me door te dringen en ik begon echt bang te worden

Mijn spieren trokken nog meer samen dan voorheen, mijn schouderbladen leken elkaar bijna aan te raken in het midden van mijn borst, ik begon te zweten alsof ik een marathon had gelopen en rilde zoals bij onderkoeling.

Het dichtstbijzijnde ziekenhuis vanuit Gavere is toch ook wel een kleine 20 km rijden dus mijn vriend die reed probeerde hem zo goed en zo veilig mogelijk te haasten.

Zig-zaggend door het verkeer naderden we het hospitaal.

Ik voelde dat mijn energie bijna op was.

Doordat mijn lichaam reageerde op de samentrekking van mijn spieren en het hevige rillen moest ik echt moeite doen het bewustzijn niet te verliezen.

Ik verzette me er zo hard tegen omdat ik bang was dat als ik me liet gaan het dan ook gedaan zou zijn met mij. Hoewel ik het op dit moment niet erg zou gevonden hebben, het was niet houdbaar. 

Met hevige huilaanvallen, de aandacht van mijn broer en vriend, en door af en toe een woord te zeggen of een kreet te lossen als “waarom”, “aaaah”, “stop”,  probeerde ik de pijn te verbijten.

Na de 10u aanvoelende rit waren kwamen we uiteindelijk aan.

Moeizaam verplaatste ik me van het voertuig naar de ingang van de spoedafdeling.

Direct werd ik weer overstelpt met vragen: "wat heeft u" "wat is er gebeurd" "uw papieren aub".  Het is uiteraard hun routine, maar voor mij leek het op dat moment ridicuul. 

zien ze dan niet dat ik iets heb? Dacht ik.

Gelukkig stond bij de incheckbalie van de spoed een vriend van me die in het ziekenhuis werkt als ambulancier/verpleger.

Deze begeleide me al redelijk snel met mijn broer en vriend naar een kamer op de spoedafdeling waar ik me mocht neerleggen.

Vanaf hier hoopte ik op pijnstillers en goede zorgen waardoor ik een beetje kalmeerde.

Want gedurende de autorit dacht ik echt dat dit mijn einde was.

Maar ook hier kreeg ik een vragenlijst die ik moest afwerken voor ze me wilden en konden helpen.

Op zo'n momenten lijken het allemaal ambetante mensen te zijn die je graag laten afzien, maar zonder dat ze zeker wisten of ik geen drugs genomen had konden ze me niet helpen, er kwamen wel 2 dokters en 3 verplegers dezelfde vragen stellen.

Hierdoor werd ik ook nog eens ambetant omdat ik het gevoel had dat ze niet communiceerden en/of me niet geloofden omdat ik eerder al toegaf dat ik dit jaren geleden wel eens deed.

Ik maakte hen duidelijk dat ik geen drugs gebruikt had en dat ik enkel 3 Dafalgans in de voormiddag genomen had en dat ik aan het afzien was.

Iets later namen ze bloed af en begonnen ze me te onderzoeken om te zien of ik wel niet loog (althans zo voelde het aan).

Ook begonnen ze een eerste diagnose te stellen.

Alweer leek het alsof de tijd niet vooruit ging

Alhoewel alles hier dus traag verliep voelde ik diep in mezelf dat ik rustiger werd, de angst om dood te gaan ebde weg omdat ik me in een ziekenhuis wel veilig voelde, hier zouden ze me niet zomaar laten sterven.

Het duurde 2 uur voor ze mijn bloedresultaten hadden, 2 uur van helse pijn en stilliggen, dit was op zich alweer een zware beproeving.

Na al die tijd geloofden ze eindelijk dat ik geen drugsgebruiker was en konden ze me eindelijk een soort pijnstiller geven.

Beetje bij beetje voelde ik het middel inwerken.
Ik was opgelucht, gerust en wist dat het goed zou komen, ook al wist ik nog niet wat ik had op dit moment.

Even later kwam de behandelende arts bij me en zei dat een longembolie uitgesloten was en dat ze vermoeden dat ik een hartontsteking had maar dat ze toch een hartinfarct wilden uitsluiten, door een kijkoperatie te doen.

Ik wist niet goed meer hoe ik me moest voelen; ik had wel al minder pijn, was rustiger, maar de benamingen van wat ik kon hebben maakten me er nog steeds niet helemaal gerust in.

Mijn broer en vriend vertrokken huiswaarts om wat spullen van mij op te halen omdat ik toch minstens één nacht in het ziekenhuis ging moeten blijven na de kijkoperatie.
Ondertussen werd ik mentaal voorbereid door de verplegers.

Het was ondertussen al bijna avond, ik werd naar de operatietafel gebracht, waar een chirurg en 2 assistentes op mij stonden te wachten.

Bang, maar ook tevreden dat ik daar eindelijk lag.

Dit was voor mij een vreemd moment, ik lag daar helemaal in mijn blootje terwijl ze mijn lies schoren en me uitlegden wat er ging gebeuren.

Ze gingen een hartkatheterisatie doen wat eigenlijk inhoud dat ze via je lies of schouder een opening maken in een slagader en zo naar je hart gaan om daar dan te kijken en/of te opereren.

De gedachte dat ze tussen mijn lies en hart gingen koteren deed me huiveren.

Maar ik suste mezelf dat dit routine was en dat ik lang niet de enige mens ter wereld ben die dit meemaakte.
Ik moest mezelf wel temperen want ik ging wakker blijven tijdens de ingreep.

Links van mijn lichaam hing een reuze groot plasmascherm waarop alles te zien was wat ze deden.

Ik deed mijn best om mee te kijken maar dit is toch echt iets anders dan dat je dit ziet op tv, wetende dat het live vanuit je eigen lichaam is, ook al ben ik anders nooit bang van bloed of dergelijke, dit is echt een vieze gedachte en gebeurtenis.

Ze waren nog geen minuut bezig en de chirurg vertelde me het slechte nieuws: "Sorry meneer, u hebt een klassiek hartinfarct"

De tijd stond stil; ik slikte en besefte wat ik vandaag had meegemaakt.

De chirurg vertelde me wat er verder nog ging gebeuren tijdens deze ingreep om het inmiddels afgestorven deeltje van mijn hart te proberen redden.

Om dit te doen moesten ze met een minuscuul klein ballonnetje mijn aders op mijn hart weer open blazen om dan een "Stent" te kunnen steken die er voor zou zorgen dat die adergroep kunstmatig openblijft en terug functioneert.

Die "Stent" en ik zijn dan ook op de operatietafel vrienden voor het leven geworden, want deze blijft in mij zitten tot de dood ons scheidt.

De operatie verliep eigenlijk vrij vlot, 17minuten om exact te zijn.

De chirurg en zijn assistentes hadden kort nog een babbel met me over het het gegeven hoe gelukkig ik mocht zijn dat ik zo snel op hun tafel lag en over het ongelukkig feit dat ik dit op zo jonge leeftijd moet meemaken.

Eén van de assistentes vond het confronterend dat dit mogelijk was, vooral omdat ze dezelfde leeftijd had.

Zelfs de ervaren chirurg met 20 dienstjaren vond dit zeer schrikwekkend en vertelde me dat ik zijn jongste patiënt ooit was.

Ik stelde uiteraard na deze info de vraag over hoe dit is kunnen gebeuren en waarom bij mij.

Waarop ik antwoord kreeg van de chirurg "u rookt".

Eerst even vol ongeloof vroeg ik nog of het niet aan mijn levensstijl lag en mijn overmatig werken, misschien wel door te weinig slaap.

Ik bleef redenen bedenken die mij realistischer leken dan roken. 

Waarop de chirurg zei dat hij dan wel wat meer jonge mensen op zijn tafel zou zien, en bevestigde zichzelf nogmaals; "Roken is de hoofdoorzaak in combinatie met een dosis ongeluk en dan de ander factoren op de derde plaats".

Al van kinds af zegt iedereen "roken is ongezond, nooit doen" , het zit in ieders opvoeding, al die verhalen waarvan ik dacht "dit is een ver van mijn bed show", de info op de pakjes sigaretten, de moedeloze pogingen om te stoppen waarin ik mezelf telkens een excuus gaf om opnieuw te beginnen leken nu voor het eerst belachelijk.

Jaren heb ik met mijn gezondheid gespeeld en het nooit serieus ernstig genomen.

Ik kreeg nog wat verdere uitleg over het feit dat ik nu een "hartpatiënt" ben en werd begeleid naar mijn kamer op intensieve zorgen waar ze mijn hart de komende dagen in de gaten zouden houden.

Versuft, half beseffend hoe de dag verlopen was lag ik daar, denkend over van alles.

Over 1 ding moest ik deze keer geen seconde meer na te denken, deze keer zou ik voorgoed stoppen met roken. Maar hoe gaat het leven van een hartpatiënt?

de intensieve zorgen... (wordt vervolgd)