14/04/2012 De dag waarop alles veranderde (deel 1)

Zaterdag 14/04/2012 De dag waarop alles veranderde (deel 1)

Eigenlijk begon alles al op vrijdag de 13de, rond 18u belde ik nog om afspraken te maken met mijn broer en vrienden om het weekend wat te plannen.

Maar rond 19u deed mijn telefoon niets meer. 

Abonnement afgesloten dacht ik, licht geïrriteerd maar toch content dat het weekend al gepland was vertrok ik diezelfde avond nog om uit te gaan met vrienden.

Ik was helemaal niet in mijn element, voelde me wat afwezig, totaal niet spraakzaam, suf.

Ook dronk ik gedurende de avond niet veel en eten had ik al niet gedaan sinds de middag.

De hele avond voelde ik me zo en werd er ook verschillende keren op gewezen door mijn compagnie. 

Aangezien we niet in volle uitgaansmodus waren besloten we ergens tussen 1 en 2 om naar huis te gaan.

We vertrokken allen samen naar het huis van  een vriend om de avond af te ronden met een slaapmutsje en een late snack.

Ter plaatste dronk ik nog een cola en at nog een klein hapje mee, maar het duurde niet zo lang of ik viel in een zittende houding als een blok in slaap in de zetel.

Het was zaterdag morgen 08u00 stipt.

Ik werd wakker van een pijnscheut in het midden van mijn borst, eerst leek het dat de pijn er was door slecht te liggen, maar schonk er verder niet al te veel aandacht aan dus dronk een slok water om dan huiswaarts te gaan en nog even verder te slapen in mijn bed.

Ik sloop buiten en trok de deur achter me in slot. 

Mijn wagen stond zo'n 200 meter verderop achter de hoek, maar de afstand was me zwaar, door in een slechte houding te slapen, net wakker, de pijn in mijn borst, en de nood naar mijn bed.

Ik kwam aan bij de wagen en toen merkte ik al dat het mijn dagje niet ging worden.

Eenmaal ik instapte en probeerde te starten, deed die helemaal niets, nog de lichten, de radio kreeg ik aan.

Ik voelde me niet in form om aan oplossingen te denken, in eerste instantie dacht ik wel: "wie kan ik bellen", maar dat was dus geen optie sinds de voorafgaande avond omdat mijn fantastische provider mij op het meest ongepaste moment afgesloten had.

Daar stond ik dan, geen vervoer, geen telefoon, 20 km van huis, net de deur achter me in slot getrokken bij mijn vrienden thuis en bovenal de pijn van slecht te slapen werd erger en erger.

Ik was radeloos, ik besloot mijn energie terug te bundelen en terug te wandelen naar het huis, maar voelde dat me steeds zwakker worden.

Ik probeerde eerst met aankloppen, want met de bel zou ik ook zijn vriendin en hun hond wakker maken wat ik ook niet nodig achtte.

Na toch wel een 10 tal minuten gaf ik het kloppen op en belde ik aan.

De hond was meteen wakker zoals verwacht, maar gezien het vroege uur op een zaterdag was het voor de andere inwonende met een kort belletje niet genoeg.

Ik probeerde nog eens aan te bellen, deze keer hoorde een deur opengaan.

Mijn vriend deed open, in de ogen wrijvend, verbaasd dat ik aanbelde op het vroege uur, liet hij me binnen.

Eenmaal terug binnen wou ik zo graag vertellen wat er allemaal gebeurd was, maar ik kreeg de moed niet om alles uit te spreken, hij moest het echter doen met info zoals: "voertuig in panne", "pijn in borst" "kan je me voeren?" eigenlijk redelijk kort, en niet vriendelijk, maar ik deed al hard mijn best om iets te zeggen.

Hij merkte direct dat ik niet in mijn normale doening was, maar de avond voordien was ik dat ook al niet en nu had ik nog eens pijn in mijn borst dus verstond hij me ergens en besloot me naar huis te brengen en stelde voor om mijn wagen 's avonds op te pikken als ik wat uitgerust en beter was.

Content was ik zeker, maar dat kon ik niet of moeilijk tonen op dat moment.

Helaas had ik niet alleen hem wakker gemaakt, maar ook zijn vriendin die nog in diepe slaap was, die het natuurlijk niet zo tof vond dat er rond 8u 'op zaterdag morgen al iemand stond aan te bellen.

Toen zij eenmaal beneden was moest ik nogmaals uitleggen wat er gebeurd was, maar ik probeerde het deze keer met nog met minder woorden.

Op dat moment was de pijn al belangrijker aan het worden dan het auto-probleem, dus zei ik enkel maar "pijn in borst" en drukte ook op mijn borst terwijl ik dit zei.

Suggestief vertelde ze dat ze dacht dat ik ziek aan het worden was aan mijn luchtwegen, knikkend bevestigde ik dit, omdat de pijn ook uit mijn borst kwam en dit het meest waarschijnlijke was.

Verder vulde mijn vriend mijn zinnen met het gedeelte van het vervoersprobleem, omdat hij merkte dat ik het niet wou of kon zeggen, en vertrokken vervolgens redelijk snel richting auto.

Eenmaal aan de auto, probeerden we mijn wagen toch nog eens te starten, maar uiteraard zonder succes, de tijd die we daar nog stonden in open lucht leek een eeuwigheid

Ik probeerde alle mogelijke houdingen aan te nemen die mogelijk waren in de hoop een manier te vinden om de pijn verdraagzamer te maken.

We vertrokken huiswaarts, de rit was hels voor me, ik kon niets verdragen en dacht alleen maar aan mijn bed, ik probeerde me daarom zo sterk mogelijk op te stellen, want het was toch maar een kwestie van minuten vooraleer ik iets kon nemen tegen de pijn en kon slapen, zodat ik me tegen 's avond weer goed zou voelen om opnieuw uit te gaan.

Ik was eindelijk thuis, ondanks de pijn ben ik zelden zo gelukkig geweest om mijn voordeur te zien.

Ik haalde mijn sleutels boven en wou de voordeur openen, ik draaide aan het slot, maar tevergeefs.

Mijn broer had zijn sleutels op de binnenkant van de deur laten zitten

De moed zakte weer in mijn schoenen. 

De vriend die me naar huis had gebracht was net weggereden en ik had geen telefoon om mijn broer te bellen.

Ik belde aan zonder onderbreking tot hij opendeed, gelukkig duurde dit maar een vijftal minuten, die op hun beurt ook wel leken op een eeuwigheid.

Hij deed open, keek me aan van "was dit nu echt nodig?"

Ik was ondertussen zo vermoeid van de pijn dat ik enkel nog kon reageren met: "ik moet slapen" Ik liep hem voor de rest straal voorbij, stopte nog even in de keuken voor wat Dafalgans en een flesje water.

Ik ging liggen in mijn bed nam mijn Dafalgan, probeerde me te ontspannen en wachtte af tot de hij zijn werk deed.

Ik bleef redelijk geduldig omdat ik dacht dat ik er elk moment vanaf kon zijn.

Maar de pijn bleef aanhouden, het werd niet echt erger, maar het werd allesbehalve beter.

De pijn was een constante geworden, geen second verdween ze en er veranderde niets, helemaal niets. ik nam dan maar nog een Dafalgan. probeerde mijn gedachte op iets anders te zetten, trucjes te verzinnen om mijn gedachten van de pijn weg te houden. maar het maakte me gek.

Het was al bijna middag, en ik kon nog steeds niet geloven dat er niets veranderde, in goede hoop deed ik nog een derde poging om een pijnstiller te nemen, maar het dreef me alleen verder in de waanzin om van de pijn af te geraken.

Op dit moment kon ik me niet meer houden van de pijn, en moest ik ingrijpen.

Ik overwoog door de pijn bijna door mijn raam van mijn slaapkamer te springen, ik hield het echt niet meer uit!

Ik kon niet meer nadenken, laat staan een oplossing voor mijn situatie bedenken.

Met mijn laatste energie ging ik hulp zoeken bij mijn broer die de kamer naast me lag.

Waar ik letterlijk in elkaar zakte en riep met bijhorende tranen om hulp van hem.

Op dit moment nam mijn jongere broer het heft in handen.

Hij was op slag klaarwakker, vroeg me de pijn te lokaliseren en zoveel mogelijk uitleg om me te helpen.

Uiteraard sloeg hij ook een beetje in paniek en wist niet goed wat te doen in deze situatie, dus wou hij telefonisch de hulp inschakelen van onze ouders.

Die waren helaas op dit moment niet direct beschikbaar om direct te hulp te schieten, want ze wonen zo een 1000 km verderop in het Zuiden van Frankrijk.

Maar via de telefoon vroegen onze ouders aan mijn broer om de situatie uit te leggen, de pijn te beschrijven en zo de ernst van de situatie te schatten.

Aangezien een mens niet dagelijks met dergelijke feiten geconfronteerd wordt, gaven mijn ouders de raad om een dokter van wacht in te schakelen waar ze hem ook hielpen mee te zoeken vanop afstand. 

Eenmaal ze de info hadden van de dichtstbijzijnde dokter van wacht maakte hij direct een afspraak (omdat hij geen huisbezoeken deed). Hij belde nog een vriend van mij op om ons op te halen, want hij rijd zelf niet met een auto, en wandelen was niet echt een optie.

Die vriend hoorde direct aan de stem van mijn broer dat het ernstig was, dus snelde zich onmiddellijk naar ons huis.

In de tijd dat mijn broer alles voor mij regelde was ik helemaal verkrampt door mijn spieren die inmiddels samentrokken over mijn hele lichaam te rollen in mijn bed, te roepen en huilen als een kind, ik besefte echter dat ik terug kleren moest aandoen maar dit was een hele opdracht doordat al mijn spieren allemaal samengetrokken waren.

Eenmaal klaar kwam ik naar beneden en wachtte mijn broer en vriend me op, enkel al door hun blikken voelde ik dat het erger was dan ik zelf vermoede. 

ze keken me enorm angstig en radeloos aan, de vriend maakte de opmerking dat hij dacht dat het een hartaanval was, ik zei hem dat hij normaal moest doen, zwijgen en me gewoon moest voeren naar de Dokter. (ik was niet bepaald super vriendelijk, door de pijn)

De dokter was maar een kleine 2 km van mijn huis, dus waren we snel ter plaatse.

Eenmaal daar liet de dokter wel op zich wachten, ook al was ik de enige patiënt.

Hij liet me binnen in zijn praktijk en nam zijn tijd om naar mijn ademhaling te luisteren, bloeddruk te nemen, en vragen te stellen zoals: "zijn er erfelijke aandoeningen in uw familie?" "Heb je drugs genomen" " hoe lang is dit bezig" enfin, te veel vragen voor mezelf om deze allemaal te beantwoorden, ik deed mijn best om rustig te blijven om optimaal te antwoorden op zijn vragen, waaruit hij concludeerde dat ik waarschijnlijk een longembolie, hart ontsteking of infarct had.

Hij schreef direct een briefje met uitleg voor de arts van de spoed en verwees me door.

Op dat moment begon ik zelf de ernst in te zien van wat ik allemaal kon hebben.

Ik kwam terug in de wachtzaal bij mijn broer en vriend, legde hen uit in alweer zo weinig mogelijk woorden en we vertrokken snel naar de spoed afdeling van het dichtstbijzijnde ziekenhuis.

De spoed afdeling...(wordt vervolgd)