Ik werd naar mijn kamer begeleid na een lange vermoeiende maar bovenal pijnlijke en emotionele dag.
Mijn broer en vriend waren inmiddels terug in het ziekenhuis met wat spullen zodat ik me de komende dagen wat kon bezighouden.
Strategisch legden ze al mijn spullen binnen handbereik aangezien ik mijn bed niet uit kon door de operatie aan mijn lies.
We praatten nog even na over hoe de dag verlopen was en hoeveel geluk ik eigenlijk niet had.
Even belden we onze ouders op om hen het verloop te vertellen.
Ik wou het zelf allemaal uitleggen aan mijn ouders om hen ook zo gerust te stellen dat alles in orde was met me, zodat ze niet halsoverkop uit Zuid Frankrijk naar België hoefden te komen.
Tenslotte was ik nu veilig en in goede handen.
Mijn broer en vriend waren doodop van de lange dag en de emoties dus vertrokken ze terug huiswaarts.
Later kreeg ik nog een maaltijd om wat op positieven te komen want ik had op dat moment al bijna 24u niet meer gegeten.
Ik kreeg ook nog een bezoekje van de arts die me wat pilletjes kwam brengen met een woordje uitleg.
Maar ik was te moe om de info die ik meekreeg te verwerken en nam de pillen zonder aarzelen.
Ik maakte nog even kort kennis met mijn gebuur waar ik de komende dagen de kamer mee zou delen en we keken ook nog even samen naar tv.
Ik kon mij niet meer focussen op de televisie, deels omdat het geluid niet luider ging dan fluistervolume en anderzijds door vermoeidheid.
Het duurde dan ook niet lang voor ik in slaap dommelde.
De nachtrust deed me deugd, maar ik sliep totaal niet vast.
Ik moest dan ook op mijn rug liggen terwijl ik thuis op mijn buik slaap.
Met mijn linkerarm was ik verbonden aan een baxter.
Op mijn borst, middel en zij was ik aangesloten op een hartmonitor met zes aanhechtingspunten.
Mijn rechterwijsvinger zat op een saturatiemeter en mijn rechterbovenarm was verbonden met een bloeddrukmeter.
Gedurende de nacht maakten ze me ook nog eens een paar keer wakker om alles goed te controleren, mijn koorts te meten en zelfs om bloed te nemen.
Ook stond er een camera opgesteld aan het eind van mijn bed om alles in de gaten te houden, wat niet echt veel privacy bood.
Allesbehalve een vaste nachtrust.
Het werd ochtend, mijn tijdsbesef was helemaal weg door de gebeurtenissen van de dag ervoor en de nachtrust die meerdere malen onderbroken werd.
Het was 7u het ontbijtuur in het hospitaal, ik kreeg een plateau met een paar sneetjes brood met zoet beleg, een thee en een ongesuikerde yoghurt.
Op mijn plateau stond er ook nog een potje met pilletjes, deze keer vroeg ik zelf naar een woordje uitleg waarom ik deze cocktail moest innemen.
Was dit door de operatie? was het voor mijn hart? of waren dat nog pijnstillers voor de pijn in mijn lies of hart?
De dokter kwam een beetje later langs om me de nodige info te verschaffen.
Ik zou deze pillen elke dag voor de rest van mijn leven moeten nemen, want anders zou ik geen week overleven.
Ik geloofde mijn oren niet, de dag ervoor leek al zo surreëel en nu zou ik nog niet eens meer kunnen leven zonder deze tabletjes?
Ik vroeg hem waarvoor ze dienden en waarom ze zo levensbelangrijk waren, en hij legde het mij op zijn beurt zorgvuldig uit.
Eentje om mijn bloed te verdunnen om zo klontering te voorkomen.
Nog eentje om mijn hartritme in een constanter tempo te houden
En nog eentje om mijn cholesterol sneller en beter te verwerken.
Ik begon me al de mogelijke worst case scenario's te bedenken!
Op een skireis ingesneeuwd zitten voor een week.
Of ergens gestrand zitten en geen vliegtuig kunnen nemen door een of andere vulkaanuitbarsting zoals enkele jaren voorheen.
Zelfs eens een paar dagen bij iemand blijven slapen zonder naar huis te komen zou dus ook niet meer mogelijk zijn zonder een medicijnkast mee te sleuren.
De gedachte benauwde me, en ik probeerde er niet aan te denken en ruste nog even.
De maaltijden volgden elkaar snel op en waren ook niet altijd even smakelijk, soms zelfs echt flets.
Een van de beperkingen van een hartpatient zijn is nu eenmaal zoutloos eten.
En opletten met vetten en suikers.
De komende 3 dagen verliepen redelijk gelijkaardig.
Het enige wat varieerde was het beleg op mijn brood, de warme maaltijden en mijn bezoek.
Saai was het zeker, ik had de week ervoor nog al lachend gezegd dat ik me wel eens wou laten bedienen in een ziekenhuis, dat me dat wel eens leuk leek.
Dit was dan ook de laatste keer dat ik zo een stomme uitspraak deed, want leuk was het allesbehalve.
Het feit dat ik bijvoorbeeld zelf niet eens zelfstandig naar het toilet kon gaan vond ik eigenlijk nog het ergste.
Plassen in een speciaal daarvoor dienende fles, en dan eens bellen op het hulpbelletje aan mijn bed om aan de verpleegster te vragen om je behoefte in de wc te gieten.
Dit terwijl ze commentaar geven over de hoeveelheid of de kleur.
Ik voelde me op zo'n momenten echt een klein kind.
Op een bepaald moment was er bijvoorbeeld een kleine discussie met een verpleegster dat ik niet geplast had. Ze overwogen om me te sonderen!
(dit is een nieuwe ingang in de blaas maken waardoor de urine rechtstreeks in een reservoir loopt).
Dit omdat de verpleegster van de ochtendshift de hoeveelheid urine niet in mijn statistieken genoteerd had.
Ik heb mij op dit moment moeten forceren om te plassen om te bewijzen dat ik het wel kon.
Je ligt daar al machteloos, maar op zo een moment voel je je echt klein.
Gelukkig was er al sprake vanaf dag 1 dat ik na 2 dagen van de dienst Hartbewaking zou mogen verhuizen naar een gewone kamer.
Na 2 dagen mocht ik rechtstaan en werd het verband van mijn lies verwijderd.
De geruststellende motivatie van de arts en mijn over-enthousiasme hierop, zorgden ervoor dat ik door een te bruuske beweging een ferme zwelling opliep aan mijn lies.
Met het gevolg dat mijn verband met nog meer druk werd vastgelegd en ik een dagje langer op de dienst hartbewaking mocht blijven.
De derde dag was ik extra voorzichtig, en was ook niet van plan om nog zo bruusk te bewegen, want de gevolgen waren er naar.
Mijn ouders waren ondertussen toch naar België afgekomen en waren er net bij toen ik van kamer mocht veranderen.
Beetje bij beetje probeerde ik vanaf dit moment (omdat ik niet meer in permanente bewaking lag) de normale gang terug op te pakken door te proberen stappen (dit mocht ook vanaf dan).
Je kan je trouwens niet inbeelden hoe content ik was dat ik terug naar een gewoon toilet kon en mocht gaan.
Na de bedpan en de stoel met een emmer erin is een wc echt een super Deluxe uitvinding.
Meer mensen raakten op de hoogte van mijn situatie waardoor het bezoek ook frequenter en talrijker werd
De dagen werden steeds aangenamer en ik voelde me als maar meer klaar voor de confrontatie met mijn nieuwe leven.
Ik kreeg gedurende deze dagen niet alleen bezoek van vrienden en familie maar ook van heel wat verpleegsters en specialisten o.a kinesist, diëtist, psycholoog cardioloog, ...
Van hen kreeg ik brochures over de dingen die mijn leven vanaf mijn ziekenhuisbezoek zouden veranderen zoals "hartkatheterisatie" "Hart-revalidatie" en "Rookstopbegeleiding".
Gedurende de laatste dagen las ik de brochures van achter naar voor en van voor naar achter om mijn nieuwe leven in te kunnen schatten.
Ook stelde ik een hele vragenlijst op waar ik geen antwoorden op vond in de brochures.
Een van de eerste dingen waar de psychologe me over inlichtte was dat de meeste mensen die zich in mijn situatie bevinden vaak in een depressie raken of zeer negatieve en angstige gevoelens hebben over het leven.
Ik had allesbehalve dit gevoel, integendeel, ik was me bewust dat ik een nieuwe kans had gekregen om te leven. Ik was overgelukkig naarmate ik herstelde in het ziekenhuis.Bewust wordende over het feit dat ik echt geluk had gehad, en voorbereidend op mijn vertrek uit het ziekenhuis begon ik te plannen wat er moest veranderen in mijn leven en hoe mijn nieuwe leven eruit zou zien.
Wordt vervolgd :
De veranderingen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten