(deel 1)
Eigenlijk begon alles al op vrijdag de 13de, rond 18u belde ik nog om
afspraken te maken met mijn broer en vrienden om het weekend wat te
plannen.
Maar rond 19u deed mijn telefoon niets meer.
Abonnement afgesloten dacht ik, licht geïrriteerd maar toch content dat
het weekend al gepland was vertrok ik diezelfde avond nog om uit te gaan
met vrienden.
Ik was helemaal niet in mijn element, voelde me wat afwezig, totaal niet spraakzaam, suf.
Ook dronk ik gedurende de avond niet veel en eten had ik al niet gedaan sinds de middag.
De hele avond voelde ik me zo en werd er ook verschillende keren op gewezen door mijn compagnie.
Aangezien we niet in volle uitgaansmodus waren besloten we ergens tussen 1 en 2 om naar huis te gaan.
We vertrokken allen samen naar het huis van een vriend om de avond af te ronden met een slaapmutsje en een late snack.
Ter plaatste dronk ik nog een cola en at nog een klein hapje mee, maar
het duurde niet zo lang of ik viel in een zittende houding als een blok
in slaap in de zetel.
Het was zaterdag morgen 08u00 stipt.
Ik werd wakker van een pijnscheut in het midden van mijn borst, eerst
leek het dat de pijn er was door slecht te liggen, maar schonk er verder
niet al te veel aandacht aan dus dronk een slok water om dan huiswaarts
te gaan en nog even verder te slapen in mijn bed.
Ik sloop buiten en trok de deur achter me in slot.
Mijn wagen stond zo'n 200 meter verderop achter de hoek, maar de afstand
was me zwaar, door in een slechte houding te slapen, net wakker, de
pijn in mijn borst, en de nood naar mijn bed.
Ik kwam aan bij de wagen en toen merkte ik al dat het mijn dagje niet ging worden.
Eenmaal ik instapte en probeerde te starten, deed die helemaal niets, nog de lichten, de radio kreeg ik aan.
Ik voelde me niet in form om aan oplossingen te denken, in eerste instantie dacht ik wel: "wie kan ik bellen", maar dat was dus geen optie sinds de voorafgaande avond omdat mijn fantastische provider mij op het meest ongepaste moment afgesloten had.
Daar stond ik dan, geen vervoer, geen telefoon, 20 km van huis, net de
deur achter me in slot getrokken bij mijn vrienden thuis en bovenal de
pijn van slecht te slapen werd erger en erger.
Ik was radeloos, ik besloot mijn energie terug te bundelen en terug te
wandelen naar het huis, maar voelde dat me steeds zwakker worden.
Ik probeerde eerst met aankloppen, want met de bel zou ik ook zijn
vriendin en hun hond wakker maken wat ik ook niet nodig achtte.
Na toch wel een 10 tal minuten gaf ik het kloppen op en belde ik aan.
De hond was meteen wakker zoals verwacht, maar gezien het vroege uur op een zaterdag was het voor de andere inwonende met een kort belletje niet genoeg.
Ik probeerde nog eens aan te bellen, deze keer hoorde een deur opengaan.
Mijn vriend deed open, in de ogen wrijvend, verbaasd dat ik aanbelde op het vroege uur, liet hij me binnen.
Eenmaal terug binnen wou ik zo graag vertellen wat er allemaal gebeurd
was, maar ik kreeg de moed niet om alles uit te spreken, hij moest het
echter doen met info zoals: "voertuig in panne", "pijn in borst" "kan je
me voeren?" eigenlijk redelijk kort, en niet vriendelijk, maar ik deed
al hard mijn best om iets te zeggen.
Hij merkte direct dat ik niet in mijn normale doening was, maar de avond
voordien was ik dat ook al niet en nu had ik nog eens pijn in mijn
borst dus verstond hij me ergens en besloot me naar huis te brengen en
stelde voor om mijn wagen 's avonds op te pikken als ik wat uitgerust en
beter was.
Content was ik zeker, maar dat kon ik niet of moeilijk tonen op dat moment.
Helaas had ik niet alleen hem wakker gemaakt, maar ook zijn vriendin die
nog in diepe slaap was, die het natuurlijk niet zo tof vond dat er rond
8u 'op zaterdag morgen al iemand stond aan te bellen.
Toen zij eenmaal beneden was moest ik nogmaals uitleggen wat er gebeurd
was, maar ik probeerde het deze keer met nog met minder woorden.
Op dat moment was de pijn al belangrijker aan het worden dan het
auto-probleem, dus zei ik enkel maar "pijn in borst" en drukte ook op
mijn borst terwijl ik dit zei.
Suggestief vertelde ze dat ze dacht dat ik ziek aan het worden was aan
mijn luchtwegen, knikkend bevestigde ik dit, omdat de pijn ook uit mijn
borst kwam en dit het meest waarschijnlijke was.
Verder vulde mijn vriend mijn zinnen met het gedeelte van het
vervoersprobleem, omdat hij merkte dat ik het niet wou of kon zeggen, en
vertrokken vervolgens redelijk snel richting auto.
Eenmaal aan de auto, probeerden we mijn wagen toch nog eens te starten,
maar uiteraard zonder succes, de tijd die we daar nog stonden in open
lucht leek een eeuwigheid
Ik probeerde alle mogelijke houdingen aan te nemen die mogelijk waren in
de hoop een manier te vinden om de pijn verdraagzamer te maken.
We vertrokken huiswaarts, de rit was hels voor me, ik kon niets
verdragen en dacht alleen maar aan mijn bed, ik probeerde me daarom zo
sterk mogelijk op te stellen, want het was toch maar een kwestie van
minuten vooraleer ik iets kon nemen tegen de pijn en kon slapen, zodat
ik me tegen 's avond weer goed zou voelen om opnieuw uit te gaan.
Ik was eindelijk thuis, ondanks de pijn ben ik zelden zo gelukkig geweest om mijn voordeur te zien.
Ik haalde mijn sleutels boven en wou de voordeur openen, ik draaide aan het slot, maar tevergeefs.
Mijn broer had zijn sleutels op de binnenkant van de deur laten zitten
De moed zakte weer in mijn schoenen.
De vriend die me naar huis had gebracht was net weggereden en ik had geen telefoon om mijn broer te bellen.
Ik belde aan zonder onderbreking tot hij opendeed, gelukkig duurde dit
maar een vijftal minuten, die op hun beurt ook wel leken op een
eeuwigheid.
Hij deed open, keek me aan van "was dit nu echt nodig?"
Ik was ondertussen zo vermoeid van de pijn dat ik enkel nog kon reageren
met: "ik moet slapen" Ik liep hem voor de rest straal voorbij, stopte
nog even in de keuken voor wat Dafalgans en een flesje water.
Ik ging liggen in mijn bed nam mijn Dafalgan, probeerde me te ontspannen en wachtte af tot de hij zijn werk deed.
Ik bleef redelijk geduldig omdat ik dacht dat ik er elk moment vanaf kon zijn.
Maar de pijn bleef aanhouden, het werd niet echt erger, maar het werd allesbehalve beter.
De pijn was een constante geworden, geen second verdween ze en er
veranderde niets, helemaal niets. ik nam dan maar nog een Dafalgan.
probeerde mijn gedachte op iets anders te zetten, trucjes te verzinnen
om mijn gedachten van de pijn weg te houden. maar het maakte me gek.
Het was al bijna middag, en ik kon nog steeds niet geloven dat er niets
veranderde, in goede hoop deed ik nog een derde poging om een
pijnstiller te nemen, maar het dreef me alleen verder in de waanzin om
van de pijn af te geraken.
Op dit moment kon ik me niet meer houden van de pijn, en moest ik ingrijpen.
Ik overwoog door de pijn bijna door mijn raam van mijn slaapkamer te springen, ik hield het echt niet meer uit!
Ik kon niet meer nadenken, laat staan een oplossing voor mijn situatie bedenken.
Met mijn laatste energie ging ik hulp zoeken bij mijn broer die de kamer naast me lag.
Waar ik letterlijk in elkaar zakte en riep met bijhorende tranen om hulp van hem.
Op dit moment nam mijn jongere broer het heft in handen.
Hij was op slag klaarwakker, vroeg me de pijn te lokaliseren en zoveel mogelijk uitleg om me te helpen.
Uiteraard sloeg hij ook een beetje in paniek en wist niet goed wat te
doen in deze situatie, dus wou hij telefonisch de hulp inschakelen van
onze ouders.
Die waren helaas op dit moment niet direct beschikbaar om direct te hulp
te schieten, want ze wonen zo een 1000 km verderop in het Zuiden van
Frankrijk.
Maar via de telefoon vroegen onze ouders aan mijn broer om de situatie
uit te leggen, de pijn te beschrijven en zo de ernst van de situatie te
schatten.
Aangezien een mens niet dagelijks met dergelijke feiten geconfronteerd
wordt, gaven mijn ouders de raad om een dokter van wacht in te schakelen
waar ze hem ook hielpen mee te zoeken vanop afstand.
Eenmaal ze de info hadden van de dichtstbijzijnde dokter van wacht
maakte hij direct een afspraak (omdat hij geen huisbezoeken deed). Hij
belde nog een vriend van mij op om ons op te halen, want hij rijd zelf
niet met een auto, en wandelen was niet echt een optie.
Die vriend hoorde direct aan de stem van mijn broer dat het ernstig was, dus snelde zich onmiddellijk naar ons huis.
In de tijd dat mijn broer alles voor mij regelde was ik helemaal
verkrampt door mijn spieren die inmiddels samentrokken over mijn hele
lichaam te rollen in mijn bed, te roepen en huilen als een kind, ik
besefte echter dat ik terug kleren moest aandoen maar dit was een hele
opdracht doordat al mijn spieren allemaal samengetrokken waren.
Eenmaal klaar kwam ik naar beneden en wachtte mijn broer en vriend me
op, enkel al door hun blikken voelde ik dat het erger was dan ik zelf
vermoede.
ze keken me enorm angstig en radeloos aan, de vriend maakte de opmerking
dat hij dacht dat het een hartaanval was, ik zei hem dat hij normaal
moest doen, zwijgen en me gewoon moest voeren naar de Dokter. (ik was
niet bepaald super vriendelijk, door de pijn)
De dokter was maar een kleine 2 km van mijn huis, dus waren we snel ter plaatse.
Eenmaal daar liet de dokter wel op zich wachten, ook al was ik de enige patiënt.
Hij liet me binnen in zijn praktijk en nam zijn tijd om naar mijn
ademhaling te luisteren, bloeddruk te nemen, en vragen te stellen zoals:
"zijn er erfelijke aandoeningen in uw familie?" "Heb je drugs genomen" "
hoe lang is dit bezig" enfin, te veel vragen voor mezelf om deze
allemaal te beantwoorden, ik deed mijn best om rustig te blijven om
optimaal te antwoorden op zijn vragen, waaruit hij concludeerde dat ik
waarschijnlijk een longembolie, hart ontsteking of infarct had.
Hij schreef direct een briefje met uitleg voor de arts van de spoed en verwees me door.
Op dat moment begon ik zelf de ernst in te zien van wat ik allemaal kon hebben.
Ik kwam terug in de wachtzaal bij mijn broer en vriend, legde hen uit in
alweer zo weinig mogelijk woorden en we vertrokken snel naar de spoed
afdeling van het dichtstbijzijnde ziekenhuis.
(deel 2)
We
reden de oprit van de dokter af
Tussen de pijn in bleven zijn woorden nagalmen
in mijn hoofd.
Ik was me bewust dat ik nog nooit zoveel pijn had gehad, maar dat het zo ernstig kon zijn was onrealistisch.
Mijn broer en vriend waren ook lijkbleek aangeslagen.
Overbezorgd, stil en afwachtend
bleven ze naar me kijken om te zien of ik wel bij bewustzijn zou blijven
gedurende de rit.
Langzaam begon alles tot me door te dringen en ik
begon echt bang te worden
Mijn spieren trokken nog meer samen dan voorheen, mijn schouderbladen
leken elkaar bijna aan te raken in het midden van mijn borst, ik begon
te zweten alsof ik een marathon had gelopen en rilde zoals bij
onderkoeling.
Het dichtstbijzijnde ziekenhuis vanuit Gavere is toch ook wel een kleine
20 km rijden dus mijn vriend die reed probeerde hem zo goed en zo
veilig mogelijk te haasten.
Zig-zaggend door het verkeer naderden we het hospitaal.
Ik voelde dat mijn energie bijna op was.
Doordat mijn lichaam reageerde op de samentrekking van mijn spieren en
het hevige rillen moest ik echt moeite doen het bewustzijn niet te
verliezen.
Ik verzette me er zo hard tegen omdat ik bang was dat als ik me liet
gaan het dan ook gedaan zou zijn met mij. Hoewel ik het op dit moment
niet erg zou gevonden hebben, het was niet houdbaar.
Met hevige
huilaanvallen, de aandacht van mijn broer en vriend, en door af en toe een
woord te zeggen of een kreet te lossen als “waarom”, “aaaah”, “stop”, probeerde ik de pijn te verbijten.
Na de 10u aanvoelende rit waren kwamen we uiteindelijk aan.
Moeizaam verplaatste ik me van het voertuig naar de ingang van de spoedafdeling.
Direct werd ik weer overstelpt met vragen: "wat heeft u" "wat is er gebeurd" "uw papieren aub". Het is uiteraard hun routine, maar voor mij leek het op dat
moment ridicuul.
zien ze dan niet dat ik iets heb? Dacht ik.
Gelukkig stond bij de incheckbalie van de spoed een vriend van me die in het ziekenhuis werkt als ambulancier/verpleger.
Deze begeleide me al redelijk snel met mijn broer en vriend naar een kamer op de spoedafdeling waar ik me mocht neerleggen.
Vanaf hier hoopte ik op pijnstillers en goede zorgen waardoor ik een beetje kalmeerde.
Want gedurende de autorit dacht ik echt dat dit mijn einde was.
Maar ook hier kreeg ik een vragenlijst die ik moest afwerken voor ze me wilden en konden helpen.
Op zo'n momenten lijken het allemaal ambetante mensen te zijn die je
graag laten afzien, maar zonder dat ze zeker wisten of ik geen drugs
genomen had konden ze me niet helpen, er kwamen wel 2 dokters en 3
verplegers dezelfde vragen stellen.
Hierdoor werd ik ook nog eens ambetant omdat ik het gevoel had dat ze
niet communiceerden en/of me niet geloofden omdat ik eerder al toegaf
dat ik dit jaren geleden wel eens deed.
Ik maakte hen duidelijk dat ik geen drugs gebruikt had en dat ik enkel 3
Dafalgans in de voormiddag genomen had en dat ik aan het afzien was.
Iets later namen ze bloed af en begonnen ze me te onderzoeken om te zien of ik wel niet loog (althans zo voelde het aan).
Ook begonnen ze een eerste diagnose te stellen.
Alweer leek het alsof de tijd niet vooruit ging
Alhoewel alles hier dus traag verliep voelde ik diep in mezelf dat ik
rustiger werd, de angst om dood te gaan ebde weg omdat ik me in een
ziekenhuis wel veilig voelde, hier zouden ze me niet zomaar laten
sterven.
Het duurde 2 uur voor ze mijn bloedresultaten hadden, 2 uur van helse
pijn en stilliggen, dit was op zich alweer een zware beproeving.
Na al die tijd geloofden ze eindelijk dat ik geen drugsgebruiker was en konden ze me eindelijk een soort pijnstiller geven.
Beetje bij beetje voelde ik het middel inwerken.
Ik was opgelucht, gerust en wist dat het goed zou komen, ook al wist ik nog niet wat ik had op dit moment.
Ik was opgelucht, gerust en wist dat het goed zou komen, ook al wist ik nog niet wat ik had op dit moment.
Even later kwam de behandelende arts bij me en zei dat een longembolie
uitgesloten was en dat ze vermoeden dat ik een hartontsteking had maar
dat ze toch een hartinfarct wilden uitsluiten, door een kijkoperatie te
doen.
Ik wist niet goed meer hoe ik me moest voelen; ik had wel al minder
pijn, was rustiger, maar de benamingen van wat ik kon hebben maakten me
er nog steeds niet helemaal gerust in.
Mijn broer en vriend vertrokken huiswaarts om wat spullen van mij op te
halen omdat ik toch minstens één nacht in het ziekenhuis ging moeten
blijven na de kijkoperatie.
Ondertussen werd ik mentaal voorbereid door de verplegers.
Ondertussen werd ik mentaal voorbereid door de verplegers.
Het was ondertussen al bijna avond, ik werd naar de operatietafel
gebracht, waar een chirurg en 2 assistentes op mij stonden te wachten.
Bang, maar ook tevreden dat ik daar eindelijk lag.
Dit was voor mij een vreemd moment, ik lag daar helemaal in mijn blootje
terwijl ze mijn lies schoren en me uitlegden wat er ging gebeuren.
Ze gingen een hartkatheterisatie doen wat eigenlijk inhoud dat ze via je
lies of schouder een opening maken in een slagader en zo naar je hart
gaan om daar dan te kijken en/of te opereren.
De gedachte dat ze tussen mijn lies en hart gingen koteren deed me huiveren.
Maar ik suste mezelf dat dit routine was en dat ik lang niet de enige mens ter wereld ben die dit meemaakte.
Ik moest mezelf wel temperen want ik ging wakker blijven tijdens de ingreep.
Ik moest mezelf wel temperen want ik ging wakker blijven tijdens de ingreep.
Links van mijn lichaam hing een reuze groot plasmascherm waarop alles te zien was wat ze deden.
Ik deed mijn best om mee te kijken maar dit is toch echt iets anders dan
dat je dit ziet op tv, wetende dat het live vanuit je eigen lichaam is,
ook al ben ik anders nooit bang van bloed of dergelijke, dit is echt
een vieze gedachte en gebeurtenis.
Ze waren nog geen minuut bezig en de chirurg vertelde me het slechte nieuws: "Sorry meneer, u hebt een klassiek hartinfarct"
De tijd stond stil; ik slikte en besefte wat ik vandaag had meegemaakt.
De chirurg vertelde me wat er verder nog ging gebeuren tijdens deze
ingreep om het inmiddels afgestorven deeltje van mijn hart te proberen
redden.
Om dit te doen moesten ze met een minuscuul klein ballonnetje mijn aders
op mijn hart weer open blazen om dan een "Stent" te kunnen steken die
er voor zou zorgen dat die adergroep kunstmatig openblijft en terug functioneert.
Die "Stent" en ik zijn dan ook op de operatietafel vrienden voor het
leven geworden, want deze blijft in mij zitten tot de dood ons scheidt.
De operatie verliep eigenlijk vrij vlot, 17minuten om exact te zijn.
De chirurg en zijn assistentes hadden kort nog een babbel met me over het het gegeven
hoe gelukkig ik mocht zijn dat ik zo snel op hun tafel lag en over het
ongelukkig feit dat ik dit op zo jonge leeftijd moet meemaken.
Eén van de assistentes
vond het confronterend dat dit mogelijk was, vooral omdat ze dezelfde leeftijd
had.
Zelfs de ervaren chirurg met 20 dienstjaren vond dit zeer schrikwekkend en vertelde me dat ik zijn jongste patiënt ooit was.
Ik stelde uiteraard na deze info de vraag over hoe dit is kunnen gebeuren en waarom bij mij.
Waarop ik antwoord kreeg van de chirurg "u rookt".
Eerst even vol ongeloof vroeg ik nog of het niet aan mijn levensstijl
lag en mijn overmatig werken, misschien wel door te weinig slaap.
Ik bleef redenen bedenken die mij realistischer leken dan roken.
Waarop de chirurg zei dat hij dan wel wat meer jonge mensen op zijn
tafel zou zien, en bevestigde zichzelf nogmaals; "Roken is de
hoofdoorzaak in combinatie met een dosis ongeluk en dan de ander
factoren op de derde plaats".
Al van kinds af zegt iedereen "roken is ongezond, nooit doen" , het zit
in ieders opvoeding, al die verhalen waarvan ik dacht "dit is een ver
van mijn bed show", de info op de pakjes sigaretten, de moedeloze
pogingen om te stoppen waarin ik mezelf telkens een excuus gaf om
opnieuw te beginnen leken nu voor het eerst belachelijk.
Jaren heb ik met mijn gezondheid gespeeld en het nooit serieus ernstig genomen.
Ik kreeg nog wat verdere uitleg over het feit dat ik nu een
"hartpatiënt" ben en werd begeleid naar mijn kamer op intensieve zorgen
waar ze mijn hart de komende dagen in de gaten zouden houden.
Versuft, half beseffend hoe de dag verlopen was lag ik daar, denkend over van alles.
Over 1 ding moest ik deze keer geen seconde meer na te denken, deze keer
zou ik voorgoed stoppen met roken. Maar hoe gaat het leven van een
hartpatiënt?
(deel 3)
Ik werd naar mijn kamer begeleid na een lange vermoeiende maar bovenal pijnlijke en emotionele dag.
Mijn broer en vriend waren inmiddels terug in het ziekenhuis met wat spullen zodat ik me de komende dagen wat kon bezighouden.
Strategisch legden ze al mijn spullen binnen handbereik aangezien ik mijn bed niet uit kon door de operatie aan mijn lies.
We praatten nog even na over hoe de dag verlopen was en hoeveel geluk ik eigenlijk niet had.
Even belden we onze ouders op om hen het verloop te vertellen.
Ik wou het zelf allemaal uitleggen aan mijn ouders om hen ook zo gerust te stellen dat alles in orde was met me, zodat ze niet halsoverkop uit Zuid Frankrijk naar België hoefden te komen.
Tenslotte was ik nu veilig en in goede handen.
Mijn broer en vriend waren doodop van de lange dag en de emoties dus vertrokken ze terug huiswaarts.
Later kreeg ik nog een maaltijd om wat op positieven te komen want ik had op dat moment al bijna 24u niet meer gegeten.
Ik kreeg ook nog een bezoekje van de arts die me wat pilletjes kwam brengen met een woordje uitleg.
Maar ik was te moe om de info die ik meekreeg te verwerken en nam de pillen zonder aarzelen.
Ik maakte nog even kort kennis met mijn gebuur waar ik de komende dagen de kamer mee zou delen en we keken ook nog even samen naar tv.
Ik kon mij niet meer focussen op de televisie, deels omdat het geluid niet luider ging dan fluistervolume en anderzijds door vermoeidheid.
Het duurde dan ook niet lang voor ik in slaap dommelde.
De nachtrust deed me deugd, maar ik sliep totaal niet vast.
Ik moest dan ook op mijn rug liggen terwijl ik thuis op mijn buik slaap.
Met mijn linkerarm was ik verbonden aan een baxter.
Op mijn borst, middel en zij was ik aangesloten op een hartmonitor met zes aanhechtingspunten.
Mijn rechterwijsvinger zat op een saturatiemeter en mijn rechterbovenarm was verbonden met een bloeddrukmeter.
Gedurende de nacht maakten ze me ook nog eens een paar keer wakker om alles goed te controleren, mijn koorts te meten en zelfs om bloed te nemen.
Ook stond er een camera opgesteld aan het eind van mijn bed om alles in de gaten te houden, wat niet echt veel privacy bood.
Allesbehalve een vaste nachtrust.
Het werd ochtend, mijn tijdsbesef was helemaal weg door de gebeurtenissen van de dag ervoor en de nachtrust die meerdere malen onderbroken werd.
Het was 7u het ontbijtuur in het hospitaal, ik kreeg een plateau met een paar sneetjes brood met zoet beleg, een thee en een ongesuikerde yoghurt.
Op mijn plateau stond er ook nog een potje met pilletjes, deze keer vroeg ik zelf naar een woordje uitleg waarom ik deze cocktail moest innemen.
Was dit door de operatie? was het voor mijn hart? of waren dat nog pijnstillers voor de pijn in mijn lies of hart?
De dokter kwam een beetje later langs om me de nodige info te verschaffen.
Ik zou deze pillen elke dag voor de rest van mijn leven moeten nemen, want anders zou ik geen week overleven.
Ik geloofde mijn oren niet, de dag ervoor leek al zo surreëel en nu zou ik nog niet eens meer kunnen leven zonder deze tabletjes?
Ik vroeg hem waarvoor ze dienden en waarom ze zo levensbelangrijk waren, en hij legde het mij op zijn beurt zorgvuldig uit.
Eentje om mijn bloed te verdunnen om zo klontering te voorkomen.
Nog eentje om mijn hartritme in een constanter tempo te houden
En nog eentje om mijn cholesterol sneller en beter te verwerken.
Ik begon me al de mogelijke worst case scenario's te bedenken!
Op een skireis ingesneeuwd zitten voor een week.
Of ergens gestrand zitten en geen vliegtuig kunnen nemen door een of andere vulkaanuitbarsting zoals enkele jaren voorheen.
Zelfs eens een paar dagen bij iemand blijven slapen zonder naar huis te komen zou dus ook niet meer mogelijk zijn zonder een medicijnkast mee te sleuren.
De gedachte benauwde me, en ik probeerde er niet aan te denken en ruste nog even.
De maaltijden volgden elkaar snel op en waren ook niet altijd even smakelijk, soms zelfs echt flets.
Een van de beperkingen van een hartpatient zijn is nu eenmaal zoutloos eten.
En opletten met vetten en suikers.
De komende 3 dagen verliepen redelijk gelijkaardig.
Het enige wat varieerde was het beleg op mijn brood, de warme maaltijden en mijn bezoek.
Saai was het zeker, ik had de week ervoor nog al lachend gezegd dat ik me wel eens wou laten bedienen in een ziekenhuis, dat me dat wel eens leuk leek.
Dit was dan ook de laatste keer dat ik zo een stomme uitspraak deed, want leuk was het allesbehalve.
Het feit dat ik bijvoorbeeld zelf niet eens zelfstandig naar het toilet kon gaan vond ik eigenlijk nog het ergste.
Plassen in een speciaal daarvoor dienende fles, en dan eens bellen op het hulpbelletje aan mijn bed om aan de verpleegster te vragen om je behoefte in de wc te gieten.
Dit terwijl ze commentaar geven over de hoeveelheid of de kleur.
Ik voelde me op zo'n momenten echt een klein kind.
Op een bepaald moment was er bijvoorbeeld een kleine discussie met een verpleegster dat ik niet geplast had. Ze overwogen om me te sonderen!
(dit is een nieuwe ingang in de blaas maken waardoor de urine rechtstreeks in een reservoir loopt).
Dit omdat de verpleegster van de ochtendshift de hoeveelheid urine niet in mijn statistieken genoteerd had.
Ik heb mij op dit moment moeten forceren om te plassen om te bewijzen dat ik het wel kon.
Je ligt daar al machteloos, maar op zo een moment voel je je echt klein.
Gelukkig was er al sprake vanaf dag 1 dat ik na 2 dagen van de dienst Hartbewaking zou mogen verhuizen naar een gewone kamer.
Na 2 dagen mocht ik rechtstaan en werd het verband van mijn lies verwijderd.
De geruststellende motivatie van de arts en mijn over-enthousiasme hierop, zorgden ervoor dat ik door een te bruuske beweging een ferme zwelling opliep aan mijn lies.
Met het gevolg dat mijn verband met nog meer druk werd vastgelegd en ik een dagje langer op de dienst hartbewaking mocht blijven.
De derde dag was ik extra voorzichtig, en was ook niet van plan om nog zo bruusk te bewegen, want de gevolgen waren er naar.
Mijn ouders waren ondertussen toch naar België afgekomen en waren er net bij toen ik van kamer mocht veranderen.
Beetje bij beetje probeerde ik vanaf dit moment (omdat ik niet meer in permanente bewaking lag) de normale gang terug op te pakken door te proberen stappen (dit mocht ook vanaf dan).
Je kan je trouwens niet inbeelden hoe content ik was dat ik terug naar een gewoon toilet kon en mocht gaan.
Na de bedpan en de stoel met een emmer erin is een wc echt een super Deluxe uitvinding.
Meer mensen raakten op de hoogte van mijn situatie waardoor het bezoek ook frequenter en talrijker werd
De dagen werden steeds aangenamer en ik voelde me als maar meer klaar voor de confrontatie met mijn nieuwe leven.
Ik kreeg gedurende deze dagen niet alleen bezoek van vrienden en familie
maar ook van heel wat verpleegsters en specialisten o.a kinesist,
diëtist, psycholoog cardioloog, ...
Van hen kreeg ik brochures over de dingen die mijn leven vanaf mijn
ziekenhuisbezoek zouden veranderen zoals "hartkatheterisatie"
"Hart-revalidatie" en "Rookstopbegeleiding".
Gedurende de laatste dagen las ik de brochures van achter naar voor en
van voor naar achter om mijn nieuwe leven in te kunnen schatten.
Ook stelde ik een hele vragenlijst op waar ik geen antwoorden op vond in de brochures.
Een van de eerste dingen waar de psychologe me over inlichtte was dat de meeste mensen die zich in mijn situatie bevinden vaak in een depressie raken of zeer negatieve en angstige gevoelens hebben over het leven.
Ik had allesbehalve dit gevoel,
integendeel, ik was me bewust dat ik een nieuwe kans had gekregen om te
leven. Ik was overgelukkig naarmate ik herstelde in het ziekenhuis.Bewust wordende over het feit dat ik echt geluk had gehad, en voorbereidend op mijn vertrek uit het ziekenhuis begon ik te plannen wat er moest veranderen in mijn leven en hoe mijn nieuwe leven eruit zou zien.
Wordt vervolgd :
De veranderingen...
